Ένα σύστημα που αναπνέει

Ενα κλειστό οικοσύστημα: μικρό, αυτάρκες, σιωπηλό. Θα ’λεγες πως δεν χρειάζεται τίποτε άλλο. Κι όμως, η ζωή του εξαρτάται από τη στιγμή που ανοίγει και αφήνει τον αέρα να εισχωρήσει. Τον αέρα της αλλαγής.

Η αλλαγή μοιάζει απειλή. Αναστατώνει τη σιγουριά, θρυμματίζει την ασφάλεια. Κι όμως, είναι αυτή που δίνει συνέχεια και ανάπτυξη. Αν λείψει, το σύστημα μαραίνεται, αν γίνει υπερβολική, τότε το σύστημα ταράζεται και χάνει την ισορροπία του.

Έτσι και οι σχέσεις: οικογένεια, ζευγάρι, κάθε δεσμός. Δεν αντέχουν ούτε στο απόλυτο κλείσιμο, ούτε στην ανεξέλεγκτη έκθεση. Ανθίζουν μόνο όταν ρυθμίζουν το μέτρο, κρατώντας τις ρίζες τους, ενώ τολμούν να υποδεχτούν το καινούργιο.

Η ανάπτυξη δεν είναι στασιμότητα. Είναι η τέχνη της αναπνοής:
Να επιτρέπεις στο νέο να σε αγγίζει, να αφήνεις τον αέρα της αλλαγής να σε μεταμορφώνει, χωρίς να χάνεις τον εαυτό σου.